Við náðum saman 15 spólunarhnífum, afhentum þeim áhöfn af drywall -kostum og létum þá fara í bæinn í mánuð. Í lokin litu sumir út eins og þeir hefðu lifað af hvirfilbyl, á meðan aðrir skín enn eins og nýir. Hér er það sem hélt uppi - og það sem breyttist í ruslmálm.
Í fyrsta lagi voru þungu hittarar: ryðfríu stáli blað með fullum - tang smíði (það þýðir að blaðið keyrir alla leið í gegnum handfangið) voru skýrir sigurvegarar. Einn 12 - tommu líkan frá vörumerki sem við köllum „ToughDEDE“ tók daglega baráttu - féll frá stigum, skrapað á móti steypu, látinn kaka í samsettum yfir nótt og enn sneið í gegnum saumana eins og það var dagur einn. Leyndarmálið? Styrkt hrygg meðfram aftan á blaðinu sem kom í veg fyrir beygju, jafnvel þegar nýliði hallaði sér að því eins og kúbar.
Kolefnisstálblöð lögðu líka góða baráttu, en aðeins ef þau voru meðhöndluð rétt. Kostirnir sem mundu að þurrka þá niður eftir notkun sáu lágmarks ryð, en einn gleyminn uppsetningaraðili skildi eftir sig í rigningunni og það breyttist í ryðgaðan sóðaskap hraðar en banani í sólinni. Samt héldu þeir sem voru þurrir brúnina lengur en ryðfríu - ekki á óvart þar sem kolefnisstál er skarpara úr kassanum.
Stóri letdown? Hnífar með plasthandföngum. Jafnvel „Industrial - bekkirnir“ klikkuðu eftir viku þegar hann var sleginn á móti drywall pinnar. Eitt handfangið sleit hreint af sér þegar atvinnumaður reyndi að hneyksla þrjóskan nagla - örugglega ekki eiginleiki sem þú vilt miðja - starf. Tréhandföng stóðu sig betur, en þau lögðu í bleyti efnasamband eins og svamp og breyttust í gróft, myglað sóðaskap eftir þrjú viku.
